Ze was Zo jong, ze was zo oud

Ze kende geen bestaans begin

Ze zag beschavingen komen en gaan

En ze stond er midden in...


Ze keek en zag zoveel

En verwonderde zich telkens weer

Hoe men keer op keer vergat

En dat deed haar wezen zeer


Ze kon ook nooit begrijpen

Hoe men de onschuld en vreugde verloor

Hoe het speelse zich verstopte

En de vrije beweging bevroor 


Het deed haar oprecht verdriet

Te zien hoe dit steeds ontvouwde

En hoe men door de dichtheid

Niemand meer vertrouwde


En nu was ze dan hier

Op een plaats waar dit alles zo leefde

De pijn, de verstarring, het vergeten

De gruwel waar haar wezen van beefde


Ze zag al wat ze ooit had gezien

Op deze plek tienvoudig manifesteren

En wist zelf ook niet meer

Hoe ze dit doodse om kon doen keren


Ze zuchte van triest heid elke dag en nacht

Van de waanzin die zichzelf en de anderen deed verzuren

Tot men bijna niks meer kon Voelern

En ze de nachtmerrie onbewust moesten verduren


Toch wist ze nog in haar diepte

Hoe Thuis groots en veeloomvoudig straalde

In de kern van ieder wezen was de vonk

Die het thuis naar deze plek vertaalde


Ze wist ook nog van een Samen 

Dat thuis zo vanzelfsprekend was, en krachtig 

Een samen van onuitspreekbare liefde

Vrij van dwang en ongelofelijk prachtig


Dit wezen, fragiel en hulpeloos als ze leek 

Droeg deze kracht en speelse vreugde van binnen 

En ook al ging ze vaak bijna kapot door de enorme zwaarte 

Toch bleef ze steeds opnieuw beginnen 


Zo was ze, zo is ze  en eeuwig geweest 

Dwars door triljoenen eonen van tijdloosheid 

Ze kan uiteindelijk niets anders dan zichzelf zijn

En weet innig dat dit jezelf Zijn de hele Levende schepping bevrijdt !!!!

Copyright 2022 Softrunner.nl

Copyright Ilaina Creaties